5 de Nacht van het Oosten
Hoe dichter wij (navigator Sander Brouwer en ondergetekende) bij de datum van 15 maart 2008 kwamen, hoe meer zin wij kregen in het rijden van onze eerste echte tour / rallye.
De voorbereiding was al een leuke bezigheid; Er moest van alles worden aangeschaft, alvorens we veilig en wel aan deze nachtrit konden meedoen.
Onder andere zaklampjes, leeslampje, stopwatch, en natuurlijk even mijn Triumph Spitfire een kleine beurt geven.
Het is voor de Mk3 waarschijnlijk al jaren geleden dat ie zo’n eind moest rijden, dus een goede verzorging was wel even nodig.
Na wat kleine reparaties was hij er helemaal klaar voor.
Zaterdagochtend om 11.00 uur vertrokken we vanuit Houten richting het verre oosten.
Sander en ik hadden besloten er een hele dagtour van te maken, vandaar dat we zo vroeg op pad gingen.
De Spitfire bracht ons van gehucht naar gat en van gat naar dorp, om uiteindelijk uit te komen in Deventer.
Daar namen we even de tijd voor een kopje koffie en een frisje, alvorens we de reis voortzette.
Om een uur of 17.00 kwamen we aan in Holten.
Een groot aantal prachtige Triumph’s en andere mooie oldtimers stond al op de parkeerplaats van Chinees restaurant “De Lange Muur” te wachten.
Binnen was het gezellig druk en de bewoners van Holten, die niets vermoedend een bakje bami kwamen afhaken, keken hun ogen uit.
Nadat we ons hadden aangemeld bij Gea Kwant en het routeboek en onze rallyschildjes in ontvangst hadden genomen, haastten wij ons naar buiten om de, speciaal voor deze gelegenheid gemaakte, t-shirts te aanschouwen.
Het onderschrift op de t-shirts “IK BEN NIET BANG IN HET DONKER” duidde erop dat er deze avond beslist iets spannends te overwinnen viel.
Op de parkeerplaats werd het steeds drukker en veel mensen waren druk aan het fotograferen en elkaar op de hoogte aan het houden van de laatste ontwikkelingen omtrent hun Triumph of andere oldtimer.
Het was voor 1 avond de gezelligste parkeerplaats van Nederland.
Om 18.58 uur precies was het zover: equipe 58 kreeg het eerste blad van de bol-pijlroute…we konden van start!
“Een goed begin is het halve werk”, zeggen ze.
Voor ons gold dat zeker niet, want de kilometerteller van de Spitfire werkte niet meer en we waren nog geen 50 meter aan het rijden en we waren het routeboek al kwijt!!!
Gelukkig hadden we het routeboek, nadat we de auto op zijn kop hadden gezet, al snel gevonden en konden we van start gaan.
Zonder kilometerteller is het wel een heel karwei om een bol-pijlrit in het donker tot een goed einde te brengen, maar mede dankzij goed navigeren van Sander, konden we alle bochten, t-splitsingen, zijweggetjes en andere onverwachte wendingen toch vinden.
De route was zeker niet makkelijk en sommige weggetjes waren zeer lastig te rijden.
Mijn Spitje hangt nogal laag boven de grond en op sommige wegen hebben we onze achtervolgers dan ook getrakteerd op een prachtige vonkenregen, als de uitlaar de grond weer eens raakte.
Gelukkig ging er niets kapot!
We reden door schemerige straatjes en weggetjes, door kleine dorpjes en weilanden en zelfs de grens met onze oosterburen werd niet overgeslagen.
Hele stukken Duits grondgebied werden door ons onveilig gemaakt.
Het rustpunt, dat gezien de sanitaire nood van ondergetekende ook geen halve kilometer verderop had moeten liggen, was in de shop van BCCP.
Voordat we echter aan de koffie mochten moest er eerst een behendigheidsoefening worden uitgevoerd nl. geblinddoekt naar je auto lopen, instappen en vervolgens “blind” proberen precies 10 meter te rijden.
Alleen het instappen bleek voor sommigen al een hele klus: De dame die voor ons aan de beurt was stapte wel erg snel in, maar kwam al snel tot de ontdekking dat ze achterin was ingestapt ipv voor in.
Gelukkig ging het mij beter af, ik heb immers geen achterdeuren.
Na de koffiebreak en even te hebben rondgeneusd in de werkplaats en showroom van BCCP, waar de werkplaatsmederwerkers ons welwillend voorzagen van de nodige informatie over onze auto’s, was het tijd voor deel twee van de nachtrit.
Dit was, achteraf gezien, misschien wel het donkerste deel van de rit en zeker niet het makkelijkste.
Maar ondanks dat konden we er aardig tempo in houden.
Dat gold ook voor sommige mede deelnemers, die ons met flinke snelheden inhaalden.
Hoe hard of zacht we zelf reden was niet echte te pijlen, we hadden immers geen kilometerteller.
Het zou dus best kunnen dat we als oude dametjes over de landweggetjes van Nederland-oost tuften.
Gelukkig maar dat we niet te gek hard reden, want we moesten een keer flink op de rem voor twee overstekende herten.
Om 23.55 uur kwamen we weer aan bij Restaurant “de Lange Muur”.
Ons doel was bereikt!!! We hadden de rit uitgereden zonder problemen en we waren voor 00.00 uur binnen.
Binnen werden de prijzen uitgereikt aan de winnaars en geheel volgens verwachting zaten wij daar niet bij.
Nadat we nog even hadden nageborreld namen we afscheid van iedereen en stapten wij, na een prachtige avond, voldaan in de auto om de weg naar huis te zoeken.
Ik wil langs deze weg Gea en Rutger Kwant van harte bedanken voor deze schitterende avond.
Het was voor Sander en mij de eerste van, wat wij hopen, een lange reeks Nachten van het Oosten.
Volgend jaar zijn wij er zeker weer bij.
O ja, enne…. IK BEN NIET BANG IN HET DONKER!!!
Peter Rebergen (voor foto's zie foto album)
